ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਜਨਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਜਨਮ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਭਗਤ ਨ ਤਾਂ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨ ਮੁਕਤੀ ਦੀ, ਨ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ। ਇੰਦਰ, ਮਨੂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਗਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ—ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ—ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਯਥਾਰਥ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਦੀ ਬਣੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਪਦਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਸੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ (ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ), ਜਗੰਨਾਥ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕਰਮ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਤਿ, ਚੰਗਿਆਈ, ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰੀਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਧਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਧੋਖੀ, ਕਰੂ, ਪਖੰਡੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਲীলਤਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਪਤਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਜਨਮ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਵਰਨ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮਲੇਛਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਉਹ ਰਸੋਈਏ, ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬਲਦ-ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ। ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਬ, ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ, ਮੰਦ ਕਿਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਰਸਮਾਂ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ।