ਇਹ ਸਭ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਚਿਤਾ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਇਨਸਾਨ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਨੀਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਡੁਬਕੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੂਹ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੂਤੀ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੋਹਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਲ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਬੁਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮੰਤਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੌ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਜਨਮਾਂਤਰੀ ਦੇ ਪਾਪ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ-ਚੰਬੜ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖ, ਨਾ ਮੋਖ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਨੇੜਲੇਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ, ਮਨੁ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦਰਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣਾ ਬੜੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਭਾਗੀਰਥੀ (ਗੰਗਾ) ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਪਦਮਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ (ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ), ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਗੰਨਾਥ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼ੰਖ, ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕਰਮ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ, ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਨੇਕੀ, ਸਚਾਈ, ਧਰਮ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ, ਝੂਠ ਤੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਮੁਕ ਗਈ, ਧਰਮ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਨਿਰਦਈ, ਪੱਖਦਾਰ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਤੇ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਰਦ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਔਰਤ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੌਕਰ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਵਿਰਲੇ, ਪਰਮ ਸੱਚ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਰਪੂਰ ਕਹਾਣੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।