ਮਹਾਨ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਐਸੇ ਹਨ ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਪਨੇ ਉਪਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਤਲਵਾਰ ਚਲਾ ਕੇ ਜਾਂ ਲਿਖਤ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜਿੰਦ ਲੰਘਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੌੜ ਕੇ ਜਿੰਦ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰੀ ਹੋਵੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਘਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਸਤੀ ਤੋੜਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਰਜ਼ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਆਜ ਤੇ ਪੈਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨੈਤਿਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੰਦਰਾਂ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੀਪਲ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸੱਸਰੇ ਦੀ ਭੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਭੇਟਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਦੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੂਹ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ فرمایا, “ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੋਹਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਲ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਤਮ ਵਿਣੁ ਮੰਤ੍ਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਜਨਮ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖ, ਨਾ ਮੋਖਸ਼, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਦੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਨੁ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਜਗਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਭਾਗੀਰਥੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ। ਉਦੋਂ ਹੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਪਦਮਾ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਪਦਮਾਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ...” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈ ਗਈ।