ਇਹ ਵਿਰਲੇ, pavittar ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਭਗੀਰਥ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਭੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਮੌੜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਰਲ ਮਾਣ ਮਿਲੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ), ਤੂੰ ਭੀ ਆਪਣੇ ਊਰਜਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਚਲਾ ਜਾ।" ਕਾਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ, ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਜੋ ਭੀ ਮੇਰੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਅਤੇ ਡੁੱਬਕੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿਅਸਤਿਤ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੇ-ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ... ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰੀ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਗਾਊ-ਹੱਤਿਆਰਾ, ਅਕ੍ਰਤਘਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਸੰਧਿਆ-ਵੰਦਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਕਲਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੌੜਾਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤਕ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਕਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਧਖੋਰ, ਪਰ-ਸਤ੍ਰੀ-ਗਾਮੀ ਜਾਂ ਖ਼ਰਾਬ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ; ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈ; ਜੋ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸੱਸਰੇ ਦੀ ਭੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਭੇਟ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ-ਪਾਪੀ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਡੁੱਬਕੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਛੂਹ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਪਥਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੌਤੀ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ ਰੂਪ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਭੌਤਿਕ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਣੁ ਮੰਤਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਸੌ ਜਨਮ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ, ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਝ ਤੋਂ ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਮਨੂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਤਿ ਵਿਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਜਗਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ, ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿ ਗਈ।