ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਰਖੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਜੇ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਣਗੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਇਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੋਵਾਂਗੀ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਭਾਰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਭਾਰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਫਿਰ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਸਮਤਾ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਭਾਰਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਗੰਗਾ ਭਗੀਰਥ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦੁਲਭ ਮਾਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਆਪਣੇ ਉਰਜਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਆਵੇਗਾ ਜੋ ਆਖਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਕਤੀ ਪੂਰਵਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਦ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਕੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜਦ ਭਾਰਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾਰੀ-ਹਤਿਆਰਾ, ਗਉ-ਹਤਿਆਰਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਿਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੌੜਾਕ, ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਹੋਵੇ। ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਜ਼ੇ ਹੇਠ ਆਇਆ, ਵਿਆਜੀ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਚਰਿਤ੍ਰਹੀਨ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਯਜਮਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਸੱਸ-ਸਹੁਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਦਾਨ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਂ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਐਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਵੇ ਜਾਂ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰਿ-ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਡੁੱਬਕੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੂਹ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਰਥ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਮਿਟੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਮ-ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਗ-ਮੋਖ ਦੋਵੇਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਭੈੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ। ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਮੰਤਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ..." ਇਥੇ ਕਥਾ ਦੀ ਇਹ ਲੜੀ ਆਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਗੁਪਤ ਤੱਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।