ਸਰਵਪ੍ਰਥਮ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਥਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਥਾਂ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਥਾਂ ਜਾ।” ਇਸ ਸਮੇਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਖੀ ਚਿੱਤ, ਸਾਧਵੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਸਾਧੁ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ?” ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ।” ਗੰਗਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਨ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਬੋਲੀ, “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਖ਼ਿਮਾ ਮੰਗੋ।” ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।” ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧਰਮਣੀ, ਤੁਲਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵਾਂਗੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਬਣਾਂਗੀ।” ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਜਾਣਾ ਪਏ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਜਾਣਾ ਪਏ, ਤਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਤੋਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਭਾਰਤੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਨਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਜਾਵੇ, ਗੰਗਾ ਭਗੀਰਥ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮੌਲੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਤਿਅਦਭੁਤ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਜਾ।” ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਦੁੱਖ-ਸੰਕਟ, ਜੋ ਆਖਰਕਾਰ ਭਲਾਈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣਗੇ। ਜੋ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਦ ਤਕ ਭਾਰਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੀਤੀ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਜਿਵੇਂ ਨਾਰੀ-ਹੰਤਾ, ਗਾਉ-ਹੰਤਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੰਤਾ, ਗੁਰੂ-ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਧਿਆ-ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਅਥੇਇਸਤ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਲਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੌੜਾਕ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤਕ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਜ਼ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਦਖੋਰ, ਪਰ-ਸਤਰੀ ਗਾਮੀ, ਵਿਆਭਿਚਾਰੀ ਦੀ ਪਤੀ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਰੰਧਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਸ ਤੇ ਸੱਸੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਪੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ।