ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਅੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਨਾਰੀਵਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਨਿੱਠ ਰਹਿਣਗੀਆਂ। ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਸਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਨੌਕਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣਗੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਹੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਦਜੁਬਾਨ, ਮਲੀਨ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਝਗੜਾਲੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੇ ਥਾਵਾਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰਾਜ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਪੁਰਸ਼ ਔਰਤ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਿਰਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਥਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾ।" ਜਿਸ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਖੀ, ਸੰਤੋਖੀ ਤੇ ਪਤੀਵਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਮੋਖਸ਼, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਲ ਰੱਖੇ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ?" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗੀ।" ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਓ।" ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ, ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਓ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਕੇ ਦੇਣਗੇ।" "ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਧਰਮਧਵਜ ਦੀ ਧੀ, ਤુલਸੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਬਣਾਂਗੀ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪਦਮਨਾਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸਮਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੁਣੋ। ਭਾਰਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਬਣ ਕੇ ਜਾਵੇ। ਗੰਗਾ, ਜੋ ਭਗੀਰਥ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਚੰਦਰਮੌਲੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।" "ਤੂੰ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੀ, ਆਪਣੇ ਉਰਜਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਜਾਂ। ਜਦੋਂ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੁੱਖ, ਜੋ ਕਿ ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਮੇਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਿਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਵਚਨ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।