ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੰਗਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਇਹ ਝਗੜੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਰੁਚਿਕਰ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਗੰਗਾ ਜੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਦਮਾ, ਜਿਸਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ, "ਧਰਮਾਤਮਾ, ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਉਲਟ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਅਭਾਗਣੀ ਹਾਂ।" ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਗੰਗਾ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਲਾਜ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਹੇਠਾਂ ਨਿਕਾਸ਼ ਕਰਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਵੇ। ਵਾਣੀ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ।" ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਾਵਲੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਝਗੜਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਇਸਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਇਸਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਖਾਵੇ।" ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਓਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਦੀ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਜੰਮੇਂਗੀ, ਪਰ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੈਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਂਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਬਣ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੰਗਾ ਵਜੋਂ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਂਗੀ। ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਦ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ।" "ਗੰਗਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਤੇ ਤੂੰ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ। ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਝਗੜਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਈਆਂ।