ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੀ ਕismet ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਅਖੰਡ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ—ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਮੁੰਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੜਾ ਧੰਨ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ! ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਛਿਆ।" ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਭਾਗ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ? ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਵਿਵਾਦ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੜਾ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਹੈ।" ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕੇਵਲ ਉਹਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਗੰਗਾ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।" ਇਕ ਵਾਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਲ ਤੱਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਪਦਮਾ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਧਰਮਾਤਮਾ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਉਲਟੇ, ਮੰਦ ਲੋਕ ਵੀ—ਹੇ ਗਦਾਧਰ! ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਪਦਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਅਭਾਗਣੀ ਹਾਂ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਨੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਲਾਜ਼ ਨ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਹਰਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਵਾਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ।" ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤੇਜਿਤ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਖ਼ਤ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਦੇਖ ਲਵੇ।" ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਰਾਜ ਸੁਣਿਆ।