ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ — ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਰਦਨ ਨਮ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯਾ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯਾ ਰਚਿਤ ਵਾਣੀ ਦੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੈਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਹੋਵੇ—ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੰਗਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ, ਝਗੜਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਹ ਨਦੀ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਪस्या ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ—even ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਰੀਕ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ—ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ—ਜੋ ਕੋਈ ਸਰਸਵਤੀ ਮੰਤਰ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਭਾਰਤ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਓ ਸ਼ੌਨਕ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਿੱਸੇ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ? ਉਹ ਦੋ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੇਵਲ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਪਦਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਬੋਲਿਆ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਮਵਾਨ, ਉਤਮ ਅਤੇ ਉਲਟ, ਦੁਸਟ ਵੀ—ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਗਈ ਹਾਂ ਕਿ ਗੰਗਾ ਵਧੀਕ ਭਾਗਵਤੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਪਦਮਾ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਡੀ ਮਾਣਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਅਭਾਗੀ ਹਾਂ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਨਾਰਾਯਣ ਚਲੇ ਗਏ, ਗੰਗਾ ਨੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: "ਹੇ ਨਿਰਲੱਜ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈ?" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਹਰੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਠਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਆਈ। ਵਾਣੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੇ ਪਦਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲ।