ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਦਾ ਸਰਵਕਾਂਠਾਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉੱਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ, “ਓਮ, ਐਂ, ਹ੍ਰੀੰ, ਸ੍ਰੀੰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਜਿਹੜੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।” ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤਿੰਨ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਹ੍ਰੀੰ, ਸ੍ਰੀੰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਦਾਂਬਿਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਸਰਵਸ਼ਾਸਤ੍ਰਵਾਸਿਨੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਹੇਠਾਂ ਪੁਸਤਕਵਾਸਿਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ “ਐਂ, ਹ੍ਰੀੰ” ਦਾ ਜਾਪ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੰਚਾ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜਦ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਇਹ ਕਵਚ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਵਕਤਾ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਵੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਕਵਚ, ਜੋ ਕਾਣਵ ਸੰਪ੍ਰਦਾਏ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੂਨੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਗਿਆ। austerity ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਕੋਣਾਰਕ ਵਿਖੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿਵਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸੂਰਜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਯਾਜ਼੍ਯਵਲਕਯ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: “ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇਕ ਯੋਗ, ਸਥਾਪਤ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਵੀ ਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਕਰਕੇ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਦੇ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਰਵੋਚ, ਤੇ ਨਿਤ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਦੁਨੀਆ ਮੂਕ, ਪਾਗਲ, ਤੇ ਸੁੱਥੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਹਿਮ, ਚੰਦਨ, ਚੰਬੇਲੀ, ਚੰਦ, ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਵਲ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ 'ਵਿਸਰਗ' ਅਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਅਸਲ ਰੂਪ, ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਯਾਦਸ਼ਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਧਨਿਆਤਮਾ, ਸਵੈ ਰੂਪ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਆ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਨੰਤ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲੋਂ ਇਕੋ ਗਿਆਨ ਮੰਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁਰਾਣ-ਸੂਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਹ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ। ਪੁਰਾਣ-ਸੂਤਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਵਿਆਸ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਵੀ ਬਣਨ ਦਾ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤੇਰੀ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ, ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਤੇਰਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਲਾ ਦੀ ਵਧੋਤਰੀ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।