ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰੁਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਭਰਦਵਾਜ, ਅਸਤੀਕ ਅਤੇ ਦੇਵਲਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਖਿਆ-ਕਵਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: "ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤਯੈ ਸ੍ਵਾਹਾ"—ਇਹ ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ। "ਓਮ, ਮਾਤਾ ਸਰਸਵਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਹ੍ਰੀੰ, ਵਾਕਵਾਦਿਨੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸ੍ਰੀੰ, ਹ੍ਰੀੰ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸ੍ਰੀੰ, ਹ੍ਰੀੰ, ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੀੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਓਮ, ਹ੍ਰੀੰ, ਵਿਦਿਆਸਵਰੂਪਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸਰਵਵਰਨਾਤਮਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਓਮ, ਸਰਵਕੰਠਾਵਾਸਿਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਐਂ, ਹ੍ਰੀੰ, ਸ੍ਰੀੰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਹ੍ਰੀੰ, ਸ੍ਰੀੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਓਮ, ਸਦਾਂਬਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸਰਵਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਵਾਸਿਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" "ਐਂ, ਹ੍ਰੀੰ, ਪੁਸਤਕਵਾਸਿਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਵਚ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਵਚ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਨ ਵਕਤਾ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਵੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਚ, ਜੋ ਕਾਣ੍ਵ ਸੰਪ੍ਰਦਾਯ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਤੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਮਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ্তুਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਕੋਣਾਰਕ ਵਿਖੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਸੂਰਜ—ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਯਾਜ਼੍ਨਵਲਕਯ ਨੇ ਮਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: 'ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦਸ਼ਤ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮਾਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਗ੍ਰੰਥ ਰਚਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੋਗ, ਸਥਾਪਿਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਦਿਓ। ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਰਮ ਤੇ ਨਿਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੂੰਗਾ, ਪਾਗਲ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹਿਮ, ਚੰਦਨ, ਚੰਬੇਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਚਿੱਟਾ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਵਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਚੇ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ 'ਵਿਸਰਗ' ਅਤੇ 'ਬਿੰਦੂ' ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਅੰਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਸ਼ਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ।' ਇਸੇ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਵਰਨਨ ਹੋਇਆ।