ਇਕ ਵਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਵਸਤਿਕਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚੀਨੀ, ਅਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਚਾਵਲ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਦਾਣੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘੀ, ਲੂਣ ਨਾਲ ਸਵਾਦਿਤ ਹੋਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਅੰਜਨ, ਕੇਕ, ਫਿਰ ਸਵਸਤਿਕਾ, ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਅੰਬ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਨਾਰੀਅਲ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਕੇਸਰ, ਅਦਰਕ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਅਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਉਗਿਆ ਪੱਕਾ ਫਲ, ਜੋ ਸਫ਼ੈਦ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਸੁਗੰਧਤ ਸਫ਼ੈਦ ਫੁੱਲ, ਗਹਿਰੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਸਫ਼ੈਦ ਚੰਦਨ, ਸਫ਼ੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਫ਼ੈਦ ਰੌਸ਼ਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਨੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੜ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਇਹ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਹੀ ਹੈ। ਹਰ ਅਰਪਣ ਦਾ ਮੁੱਢਲਾ ਮੂਲ, ਵੈਦਿਕ ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਢੰਗ ਸਰਸਵਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: "ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤਯੈ ਸਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤਰ, ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵਾਲਮੀਕੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪੂਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਮਹੋਤਸਵ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਮਾਉਂਟ ਮੇਰੂ 'ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਣਾਦ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਪਾਣਿਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸਿਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕਵਚ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਭ ਪੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪੂਜਿਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਉਹ ਕਵਚ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਿਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਰ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮਨੋਹਰ, ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਜਪ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਜਪ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਵਾਕ-ਪਟੂ ਵਾਲਮੀਕੀ ਕਵੀਓਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਣਾਦ, ਗੌਤਮ, ਕਣਵ, ਪਾਣਿਨੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਟਾਯਨ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਦ ਅਤੇ ਸਭ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਸ਼ਾਤਾਤਪ, ਸੰਵਰਤ, ਵਸਿਸ਼ਠ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ, ਭਰਦਵਾਜ, ਅਸਤੀਕ, ਅਤੇ ਦੇਵਲ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਕਵਚ ਦੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸਭ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ।" "ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤਯੈ ਸਵਾਹਾ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ।" "ਓਮ, ਸਰਸਵਤੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਹ੍ਰੀਮ, ਵਾਗਵਾਦਿਨੀ ਮੇਰੀ ਨੱਕ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀਮ, ਹ੍ਰੀਮ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਮੇਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀਮ, ਹ੍ਰੀਮ, ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" "ਓਮ, ਹ੍ਰੀਮ, ਵਿਦਿਆਸਵਰੂਪਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਵਾਹਾ।" "ਓਮ, ਸਰਵਵਰਨਾਤਮਿਕਾ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ, ਮੰਤਰ, ਅਤੇ ਕਵਚ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ, ਕਲਾ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।