ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਲੋਭ, ਮੋਹ, ਵਾਸਨਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਹਚਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਂਗਾ। ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘੇਗਾ। ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਮਨੁੱਖ, ਮਨੂ, ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਕਾਣ੍ਵ ਸ਼ਾਖਾ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਣੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੂ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਪੂਜਾ ਅਦਾਇਗੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ—ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।" ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਹੈ: ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਮੀ ਜਾਂ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿੱਤਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਘੜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਸ਼ਿਵਾ ਦਾ ਧਿਆਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਵਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ: ਨਵਾਂ ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਮੁੜੀ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਮਿਠਿਆਈ, ਸੁਆਸਤਿਕ, ਖੰਡ, ਅਟੁੱਟ ਚਿੱਟੇ ਚਾਵਲ, ਘਿਉ, ਲੂਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਕਵਾਨ, ਕੇਕ, ਸੁਆਸਤਿਕ, ਪੱਕਾ ਆਮ, ਨਾਰੀਅਲ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਕੇਸਰ, ਅਦਰਕ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫਲ, ਸੁਗੰਧਤ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲਾ ਚਿੱਟਾ ਚੰਦਨ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ। ਜੇਕਰ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਬੜੀ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੜ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਜੋ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਵੇਦਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚੌਥਾ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ 'ਸਰਸਵਤੈ' ਅਤੇ 'ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ' ਨਾਲ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਸ਼੍ਰੀੰ ਹ੍ਰੀੰ ਸਰਸਵਤੈ ਸੁਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਨੇ ਵਲਮੀਕਿ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਸੂਰਜ-ਉਤਸਵ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਇਹ ਕਣਾਦ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਪਾਣਿਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਕਵਚ ਸੁਣ, ਜੋ ਕਾਲਪੂਰਵਕ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।