ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਓਥੇ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਿਆ, “ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਲਯ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤੇ ਰੋਗ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੀੜ੍ਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਸਕਣ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਇਹ ਮੰਤਰ “ਓਮ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ “ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ” ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚੌਥੀ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨੈਵੇਦਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਏਹ ਭੇਟ ਉਸ ਨਿਰਗੁਣ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨੈਵੇਦਯ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਉਸੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਪਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜਪ, ਤਪ, ਯਗ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨਭਾਗ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਓਥੇ ਖੜਾ ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਰਾਟ ਬਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਕਾਲਾਗਿਨਿਰੁਦ੍ਰ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਵਰ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਰਹੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ, ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਵਿਚ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਵਿਚ... ਜਾ, ਬੱਚੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡ ਵਿਚ, ਜਲ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਲ ਦੇ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਭਿ-ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਮਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਜਲ ਦੀ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਨਕਾਦਿਕ ਆਦਿ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ, ਛੋਟੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਛੋਟੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭਿ-ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇਕ ਰੋਮਕੂਪ ਵਿਚ, ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।