ਇਸ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚਾ ਸੀ ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕੱਲਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾਵਿਰਾਟ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਵਿਰਾਟ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹਨ—ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਰ ਰੋਮ-ਛੀਦ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਜੋਗੁਣ ਕਰਕੇ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਉਪਰ ਪੰਜ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਜੋਜਨ ਦਾ ਇੱਕ ਗੋਲਾਕਾਰ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸੱਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਭੂਰਲੋਕ, ਫਿਰ ਭੁਵਰਲੋਕ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਤਪੋਲੋਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਬਣਾਵਟੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਚਿਰ-ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਸਥਿਰ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਰੋਮ-ਛੀਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ, ਗ੍ਰਹਿ ਆਦਿ ਵੀ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਵਿਰਾਟ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਪਰ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਓਥੇ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਜੋਤ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਨਾ ਆਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਜਨ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਿਰਗੁਣ, ਪੂਰਨ ਹਨੇਰੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ, ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੁੜ ਮਹਾਵਿਰਾਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹੇ, ਚਾਹੇ ਪਲ ਭਰ ਜਾਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਰਹੇਗਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਜਪ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਓਥੇ ਨਾਰਦ ਮੁਨਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਲਯ ਸਮੇਂ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਪਤਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।