ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਚੰਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਮਹਿਲਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂ ਚੰਨ ਇੱਕਠੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੋਨੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਅਚਾਨਕ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰੂਪ ਸਾਫ਼ ਕਚ ਦੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਮਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਸਤਕੇ ਜਟਾਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ। ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ ਨੀਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ 'ਮੌਤ ਦਾ ਮੌਤ' ਕਹਿ ਕੇ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਵਜਾਤ ਬਾਲਕ ਸੀ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਿਸੇ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਅਕਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਹਾ-ਵੀਰਾਟ ਪਿਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ-ਕੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਜੋ ਗੁਣ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਹਰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਸੱਤ ਮਹਾਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਪਰ ਸੱਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਭੂਰਲੋਕ, ਫਿਰ ਭੁਵਰਲੋਕ, ਫਿਰ ਤਪੋਲੋਕ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬੁਲੇ ਉੱਠਦੇ ਤੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਹਰ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ। ਹਰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਹਨ। ਉਥੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਹਨ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਮਹਾ-ਵੀਰਾਟ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਰ ਦਿਤਾ: "ਬੱਚੇ, ਤੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਲਯ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੀੜ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਿਆ, ਜੋ 'ਓਮ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਿੱਚ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ' ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨੈਵੇਦਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਹਨੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਭੀ ਨੈਵੇਦਯ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਭੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।