ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਵੀ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕ੍ਰਮ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਚਾਨਕ, ਦੇਵੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਟ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣ ਜਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਹੋਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਚਮਕ, ਉਮਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਗੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਨਾਥ ਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਪ ਤੋਂ, ਰੂਪ, ਗੁਣ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮ-ਕੂਪਾਂ ਤੋਂ ਗੋਪੀਆਂ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਚਾਨਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਾਰਾਇਣੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਬੀਜ-ਰੂਪ, ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚਾ ਲੀਲਾ-ਮਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਪ-ਅੰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਖਸ਼-ਇੱਛੁਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਸੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੱਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਆਤਮਾ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਵਟਵ੍ਰਿਕਸ਼ ਦੀ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਹੈ। ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਇਆ, ਸ਼ਰਧਾ, ਨੀਂਦ, ਥਕਾਵਟ, ਖਿਮਾ ਤੇ ਧੈਰਜ—all ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਨਾਥ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਕਮੰਡਲ ਫੜੇ, ਉੱਜਲ, ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿੱਤੀ, ਸੌ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਕਾਰਣ ਮੰਨ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਹੋਈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਫਿਰੋਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰੂਪ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੇ ਅਤਿਸੁੰਦਰ, ਪਰਮ-ਤਤਵ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਜੋਤਿ-ਰੂਪ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਰਣ ਦੇ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜਯਾ (ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ) ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਫੇਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।