ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ 'ਭਗਵਾਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਉਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਪਰ ਵੈਸ਼ਣਵ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰੂਪ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਾਦਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਜੋ ਰਾਸ ਨਾਚ ਦਾ ਨਾਚਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵੱਡੇ, ਨਿਰਮਲ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੰਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ, ਅਤੇ ਸਰਵਥਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਸਦਾ ਇਸ ਅਨਾਦਿ ਦਿਵਯ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਲ ਮੰਨਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼' ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਣਾ' ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ। 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਿ' ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਣਾ' ਅੱਖਰ ਬੀਜ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ ਹੈ। ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਪਤਨ ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਦਾ ਆਧਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਪਰੀਮ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ, ਗਲ੍ਹਾ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਨਰੀਅਲ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਾਂਗ ਮਨਮੋਹਣੀ, ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਹੌਲੀ ਵਕਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਸ ਅਤੇ ਚਕੋਰਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੇਠਾਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵਾਲ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਸਮੀਨ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਸ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੇ ਚਕ੍ਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਲੇ ਹੋਏ। ਉਹ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਥਕ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਥਕ ਗਈ, ਇੱਕ ਸਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ ਸਾਹ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ। ਅਵਤਾਰਿਤ ਹਵਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਾਣ, ਅਪਾਣ, ਸਮਾਣ, ਉਦਾਣ, ਅਤੇ ਵਿਆਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਰੁਣ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਬੀਤ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਸੁੰਦਰ ਨੇ—ਅੰਡਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਿਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਕੇ ਪਕਾਰਿਆ।