ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਜਿਆ। ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਪੂਜਾ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਪਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਰਾਧਾ ਜੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਯਜ੍ਨ ਨੇ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਮਝਣ ਵਾਸਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਓ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਤ੍ਰੈਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਲਈ ਗੋਕੁਲ ਸਦਾ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਸ਼, ਚੰਦ ਵਿੱਚ ਠੰਡਕ, ਕੰਵਲ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੋਣਾਰ ਕੁੰਡਲ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਣਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। 'ਐਸ਼ਵਰਯ' ਦਾ ਅਰਥ ਸਰਵਭੌਮਤਾ, 'ਸ਼ਕਤੀ' ਦਾ ਅਰਥ ਤਾਕਤ, 'ਭਗ' abundance, ਗਿਆਨ, ਸੰਪੱਤਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹੀ 'ਭਗਵਾਨ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਸਦਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇਜ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਸਮਝ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਪਰ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਭਗਤ, ਜੋ ਸੁਕਸ਼ਮ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਨਿਰਾਕਾਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਉਹ ਪਰਮ ਤੇਜੋਮਈ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਮੰਡਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੋਹਕ ਹੈ। ਉਹ ਰੂਪ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਾਲਾ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਨਿਆਰਾ ਤੇ ਮੋਹਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਨਿਰਮਲ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਮੁਸਕਾਨ ਸਦਾ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲੀ। ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਾਂਸਰੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਸਰਵਭੌਮਤਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤੰਤਰ ਤੇ ਪੂਰਨ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਦਾ ਉਸ ਅਟੱਲ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਸਮਾਨ ਹੈ। 'ਕ੍ਰਿʼ' ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਬੋਧਕ ਹੈ, 'ਸ਼' ਸੇਵਾ ਦਾ ਬੋਧਕ। 'ਕ੍ਰਿʼਸ਼ਿ' ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, 'ਣ' ਬੀਜ ਦਾ ਸੰਕੇਤਕ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਛਕ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਇਛਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਮ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਤੇ ਗਲ ਮੁੰਘੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ।