ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਤੱਤ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕੇ। ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾ ਸਕਣ। ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਸਿਧ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ। ਤਪਸਵਿਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਤਪੱਸਵੀ ਪੁರುਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਉੱਚਤਮ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਸਤੀਕ ਮੁਨੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਡ਼ੀ ਮਾਣਯੋਗ, ਉਹ ਛੱਠੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੱਸਵਿਨੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ, ਅਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਰੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੋਗਿਨੀ ਵਜੋਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਾਹਲੇ ਦੇ 62ਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗਲ ਚੰਡੀਆ ਜਾਂ ਮੰਗਲਦਾਇਨੀ ਚੰਡੀਆ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹਤ ਨੂੰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਪੰਜ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੁੱਖ, ਕਲੇਸ਼, ਪਾਪ, ਅਪਸ਼ਕੁਨ, ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵੀ, ਅਥਾਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਿਧ ਯੋਗਿਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੀ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ-ਖਾਣਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਹ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਧਨ ਦੀ ਦਾਤਰੀ ਹੈ। ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਦੇਵੀ ਸਵਾਹਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਜਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੱਖਿਣਾ ਅਤੇ ਦੀਕਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਵਧਾ, ਮੁਨੀਆਂ, ਮਨੂਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਵਾਯੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਵਸਤਿ ਦੇਵੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਸਦਾ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਹਨ।