ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਮੰਗਲਤਾ, ਧਰਮ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਉਸਦੀ ਨਿੱਤ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ, ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਛਾਂ, ਆਲਸ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੰਤੋਖ, ਪੋਸ਼ਣ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੀਵਨ-ਜੀਕਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਗੁਣ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਤੋਗੁਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਪਦਮਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਸੰਯਮੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਸਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਨਾਜਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਸੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਜੀਵ ਅਤੇ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਪਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਸਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਵਾਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਚਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਚਲਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਸਰੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਬੋਲੀ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਮਝ, ਕਵਿਤਾ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਵੇਚਨਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਸੰਗੀਤ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਲਯ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੂਕ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ, ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਲੇ ਰੂਪ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸੁਣੋ। ਤੀਜੀ ਦੇਵੀ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਹੁਣ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੰਜਵੀਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਆਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਸਰੀਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦੀ ਸਵਭਾਵ, ਧੰਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਹੀ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਅਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਨਤ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।