ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਸਾ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੂਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਦਾ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਜ, ਤਮ, ਸਤ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਾਂਗੀਆਂ ਦੀ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਗੋਪਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—‘ਕ੍ਰ’ ਸੰਸਾਰਕ ਅੱਖਰ ਹੈ, ‘ਸ਼ਨ’ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਧੁਨੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਚਤੁਰਭੁਜ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਸਾਧੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੀ ਸੋਹਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਸਾਧੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਦਰੀ ਵਣ ਵਿਚ ਸੀ। ਵਣ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖ, ਫਲ, ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਆਸ਼ਰਮ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਚਿਰਕਾਲਿਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਤੇ ਵਧਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਸਿਰਜਣ ਕਿੱਥੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਲੀਨ ਕਿੱਥੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੱਖ ਸਾਧੂ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ‘ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਸਵਾਲ’ ਚੈਪਟਰ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸੂਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਵਿਚ ਸੰਵਾਦ, ਬ੍ਰਹਮ-ਖੰਡ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ (ਸਰਸਵਤੀ), ਸ਼ਿਵਾ (ਪਾਰਵਤੀ), ਗੰਗਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਜੀਵ wildfire ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਠਾਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਟਿਪ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਮੀ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚੇਤਾ, ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਰਾਸਾ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭੋਗਤਾ, ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੇਤਾ, ਇੱਕ ਪਲਕ ਵਿਚ, ਐਸੇ ਕਰਤਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ, ਅਸੀਂ, ਮਨੂਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ, ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਣੇਕ ਅਣੇਕ ਹਿੱਸੇ ਹੀ ਹਾਂ।