ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਖਾਈ ਜਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅਸਲ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ, ਅਜਰ ਅਤੇ ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਜਾਣ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਪ ਹਨ, ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ; ਜਦ ਤੱਕ ਆਤਮਾ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਛਾਈ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਚਾਨਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਆਕਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੋਗੀ ਜਣੇ ਉਸ ਪਰਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਥੇ ਹੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਤੇਜ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਰਚਨਾ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਪੁਰੁਸ਼ (ਜੀਵਾਤਮਾ) ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਰਮ ਛਾਇਆ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭਕਾਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਘੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਣਾਰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਕੰਡਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘੜਾ ਤਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹਨ। ਪਰ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਘੜਚੀ ਜਾਂ ਸੋਣਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਹੈ। ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੁਲ਼ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਬਿਨਾ ਚਾਨਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕ ਅਦਭੁਤ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਉਥੇ ਅਦਭੁਤ ਚਿੱਤ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਚੌਕੋਣ, ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ-ਚੌੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਫ-ਸਪਸ਼ਟ, ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਚੰਨ ਦੀ ਡਿਸਕ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਉੱਪਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਕੰਮਧੇਨੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਸ ਮੰਡਲ ਦੀ ਮਨੋਹਰ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਲੋਭਣੀਯ, ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਮੰਦਰ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ।