ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਡੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੋ ਕੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਧਿਆਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ। ਤੰਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰਿ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਅੰਗ ਅਤੇ ਉਪ-ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸ্তুਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਣ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਤਰਿਕੇ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕੀ ਭੋਗ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ?” ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਫਲਾਂ ਤੇ। ਕੁਝ ਨਿਯਮਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਯਜਨ-ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਮਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ—all ਇਹ ਗੰਦਗੀ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਭਗਤ ਜਾਂ ਗਿਆਨ-ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਭੋਜਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਰਾਮ ਨਵਮੀ ਜਾਂ ਹਰੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—even ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ—ਤਾਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਧੋਇਆ ਚਾਵਲ, ਚਿਊੜਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ—ਇਹ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਵਰਜਿਤ ਹੈ। ਪਾਨ ਪੱਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਦ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੀ ਖਾਣਾ ਮਨਾਹੀ ਹੈ—ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਦੁੱਧ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਝੂਠੀ ਘਿਉ, ਕਾਂਸ ਦੇ ਲੋਟੇ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਨਾਰੀਅਲ ਪਾਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਹਲਕਾ (ਪੋਸ਼ਣ ਰਹਿਤ) ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦਵਿਜ ਜਣੀ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ) ਉਠ ਕੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨਾ ਅਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸਦਾ ਝੂਠਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਕਥਨ, ਸੁਪਾਰੀ, ਫਲ ਅਤੇ ਗੋਮਾਸ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵਰਜਿਤ ਹਨ। ਚਿੱਟਾ ਤਾੜ ਫਲ, ਤਾਲ ਫਲ, ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਵੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੱਛੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤਿਪਤਿ (ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਪਹਿਲੀ) ਨੂੰ ਕੱਦੂ ਖਾਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਨ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਟੋਲਾ (ਤੁਰਈ) ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਮੀ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਫਲ ਖਾਣਾ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਤਾਲ ਫਲ ਖਾਣਾ ਰੋਗ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਨਾਰੀਅਲ ਫਲ ਖਾਣਾ ਬੁੱਧੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ ਗਏ।