ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਚਾਰਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਪੰਜ ਲੱਡੂ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗਲਤੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲੈ, ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਜਦੋਂ ਨਾਭੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ, ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਨਲਿਨੀ, ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਹੇ ਮਾਲਿਨੀ, ਹੇ ਮਹਾਨਦੀ, ਹੇ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਹੇ ਭੋਗਾਵਤੀ, ਹੇ ਸਵਰਨਰੇਖਾ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਹੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਹੇ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨਾ, ਹੇ ਲੋਕਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀ, ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਤੁਲਸੀ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਅਹਲਿਆ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਹੇ ਸੰਜਾ, ਹੇ ਸਵਧਾ, ਹੇ ਸਵਾਹਾ, ਅਤੇ ਹੇ ਅਰੁਣਧਤੀ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹਵਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਲਕਾ ਲਗਾ ਕੇ ਹੀ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿਲਕਾ ਲਾ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਵੰਦਨ ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਅਰਪਣ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪੈਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਰ ਸਿਰਫ਼ ਗੁੱਟਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਤੱਕ ਹੀ ਧੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਢੰਗ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੁਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ, ਰਤਨ ਵਿੱਚ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੂਰਤੀ ਅੱਗੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਧਰਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪੂਜਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਬਾਰਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੰਜ ਨਾਲ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਗੰਧ, ਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸੁਗੰਧ, ਭੋਜਨ, ਵਿਛੋਣਾ ਅਤੇ ਪਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਪਦਾਰਥ ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਹਨ। ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਚਾਰੀ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੱਤਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਉਸੇ ਥਾਂ ਰੱਖੋ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ।