ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚੋਣ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਸੀ। ਜਿਹੜੀ ਧਰਤੀ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਮਨਾਹੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਗਈ ਧਰਤੀ ਵੀ ਵਿਅੰਜਨ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਲੇਟਿਆ ਜਾਂ ਉਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਸੀ। ਖਲੀਹਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਜਾਂ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਵਰਤਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਅਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੋਲੇ (16) ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਮੁੜ ਸੋਲੇ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਜਿਵੇਂ ਖਦੀਰਾ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਜਾਂਤੀ, ਪੁੰਨਾਗ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਕਾ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੰਬੂ, ਬਕੁਲਾ, ਟੋਕਮਾ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪਰ, ਕੰਟੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਖਰਜੂਰਾ, ਨਾਰੀਅਲ, ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਕਮੀ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਲਈ ਅਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਵੇਰੇ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਲਈ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਰਿੰਸ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੰਧਿਆ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਭਰ ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਸੂਦਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਾਇਆ, ਪਦਮਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਸਨਾਨ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਸਨਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਗੋਲੇ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ। ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਇਕ ਵਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ। ਗ੍ਰਿਹਸਤਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦਾ: “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਤਾ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਬੀ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦਾ। "ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਯਮੁਨਾ, ਹੇ ਗੋਦਾਵਰੀ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਨਲਿਨੀ, ਹੇ ਨੰਦਿਨੀ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਹੇ ਮਾਲਿਨੀ, ਹੇ ਮਹਾਨਦੀ, ਹੇ ਪਦਮਾਵਤੀ, ਹੇ ਭੋਗਾਵਤੀ, ਹੇ ਸਵਰਨਰੇਖਾ, ਹੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਹੇ ਵਿਦਿਆਧਰੀ, ਹੇ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨਾ, ਹੇ ਲੋਕਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀ, ਹੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਹੇ ਤੁਲਸੀ, ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਹੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਅਹਲਿਆ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਹੇ ਸੰਜਨਾ, ਹੇ ਸਵਧਾ, ਹੇ ਸਵਾਹਾ, ਹੇ ਅਰੁੰਧਤੀ!" ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਤਿਲਕਾ ਲਗਾਉਂਦਾ। ਸਨਾਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਹੋਮ, ਅਤੇ ਦੇਵ-ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ — ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਿਲਕਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ-ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਲ-ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ। ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਧੋਏ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ...