ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਆਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ। ਹੇ ਮਹਾ-ਮੁਨੀ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਆਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਣੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਇਲਾਕੇ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਹ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਸਲਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਜਾਂ ਮੰਜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿੱਲ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਚੁਣੋ ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾ ਪਵੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਚੁੱਪ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸਾਹ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡੋ ਕਿ ਸੁਗੰਧ ਨਾ ਫੈਲੇ। ਫਿਰ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਲੋਥੜੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੋ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਾਫੀ ਲਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ ਚਾਰ ਵਾਰ। ਜਦੋਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਫੀ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤੋ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਅਤੇ ਮਲਦਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਦਸ ਵਾਰ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਸਾਫੀ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅਤਿ-ਅਧਿਕਤਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਘਾਟਾ ਰੱਖੇ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਫੀ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿੱਲ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿੱਲ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦ ਕੇ ਕੱਢੀ ਮਿੱਟੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਝਾੜੀਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲਿਆਂਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲੇਟਿਆ ਜਾਂ ਉਠਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਰਤਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਖਲਿਹਾਣ, ਖੇਤ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਘੁੱਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ। ਫਿਰ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਲਾਂ ਘੁੱਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੋ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਨੇ ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਖਦੀਰਾ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ, ਜਾਤੀ, ਪੁੰਨਾਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਕਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜੰਬੂ, ਬਕੁਲਾ, ਟੋਕਮਾ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰੋ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਹ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉਹ ਤਿਆਗ ਯੋਗ ਹੈ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਾਇਆ, ਪਦਮਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।