ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਧਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸੁੱਚੀ, ਚਿੱਟੀ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਸਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ, ਉਹ ਸਾਧਕ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਦੇਵੀ, ਮੰਤ੍ਰ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਜਪ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਇਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ—ਸ਼ਿਵ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਮਾਤਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਜਦ desired deity ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਗੁਰੂ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰ ਪਹਲ ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੂੜ੍ਹ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਬੇਵਕੂਫ ਹੈ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਖੁਦ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਲਾਬ, ਜੀਵ ਜੰਤੂਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਸਲਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ, ਖੱਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦਾ ਬਿਲ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤਿਆਗਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਥਾਨ ਚੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਪਖਾਨਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੌਨ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸਾਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡੋ ਕਿ ਕੋਈ ਵਾਸ ਨਾ ਫੈਲੇ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਟੋਏ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰੋ। ਲਿੰਗ ਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਓ; ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵਾਰੀ। ਪਿਸਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਭੋਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਵਰਤੋ। ਲਿੰਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਪਖਾਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੱਬੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਦਸ ਵਾਰੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪਖਾਨਾ ਦੀ ਸਫਾਈ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਸੰਨਿਆਸੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ, ਜਦ ਤਕ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ (ਉਪਨਯਨ) ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਯ, ਜਿਹੜੇ ਦੂਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਜੋ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਾਈ ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਕਰੇ, ਨਾ ਘੱਟ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਫਾਈ ਦਾ ਇਹ ਨਿਯਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਦੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਖੋਦੀ ਮਿੱਟੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਮਿੱਟੀ, ਅੰਦਰਲੀ ਮਿੱਟੀ, ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਮਿੱਟੀ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਹਲ ਨਾਲ ਖੋਦੀ ਮਿੱਟੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸ਼ਵੱਥ (ਪੀਪਲ) ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਲਿਆਈ ਮਿੱਟੀ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਜਾਂ ਉਠੇ ਹੋਏ ਹੋਵੋ, ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਵਰਤੋ। ਅਨਾਜ ਥਰ, ਖੇਤ ਅਤੇ ਬਾਗ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵੀ ਤਿਆਗੋ। ਜੋ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਰਮ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਸੋਲੇ (16) ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰੋ; ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਲੇ ਘੂਟ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਾਮਵੇਦ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨਚਰੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਖਦੀਰਾ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਜਾਤੀ, ਪੁਨਾਗਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਾਕਾ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੰਬੂ, ਬਕੁਲਾ, ਟੋਕਮਾ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ਾ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਧਕ ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।