ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਾਂਤ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਤ੍ਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ, ਗੁਰੂ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਉਹੀ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓਹੀ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ! ਧ੍ਰੁਵ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਅਕਤਿ-ਵਿਅਕਤਿ ਨਿਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸਜਜਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਚੰਨ ਦੀਆਂ; ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੀ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਲਾਲ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਐਸੇ ਅਦਭੁਤ ਦਰਪਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਸੇਵਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰਾ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਨਾਲ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ਼ਵਰ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਅਚਰਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਦੂਰੋਂ ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਹਨ—ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਤੇ ਮਨੋਹਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲ਼ਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਸਾਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਲਾ ਹਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ। ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ। ਇੱਥੇ, ਨਾਰਦ ਦਾ ਕੈਲਾਸ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੂਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ ਜੀ) ਕੋਲੋਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਸਤੁਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ, ਮੰਤ੍ਰ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਮੰਗੀ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਭ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸੂਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੈਲ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਰਾਤ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਗੁਰੂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੇ। ਐਸਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸੁਚੱਜੇ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰ। ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਗੁਰੂ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਜਪ ਵੀ ਉਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਹੈ। ਜਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਦ ਸਿਰਫ ਗੁਰੂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਪਗ ਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੂੜ੍ਹਤਾ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਗਿਆਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ।