ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ – ਇਹ ਸਭ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਅਜਾਣੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਿਅ ਜੀ, ਵੇਦ ਦਾ ਬੀਜ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਉਸ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਜੋ ਇਕੱਲੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੰਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਤਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ। ਫਿਰ ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਧ੍ਰੁਵ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਕਿਸੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਰੂਬੀ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸਹਾਇਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਨਗਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਾਰਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ – ਦਿਵ੍ਯ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ? ਦੂਰੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ – ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲ ਦਾਤਾ, ਮੋਹਕ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ – ਉਨ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਵਰ ਦਾਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਿਵ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਿਵ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਨਾਰਦ ਦੀ ਕੈਲਾਸ ਯਾਤਰਾ' ਵਾਲਾ ਪਚਵੀ ਅਧਿਆਇ, ਸੌਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੌਣਕ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹਰਾ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਤੁਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ, ਮੰਤਰ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਮੰਗੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਸਦਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਲਈ ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ – ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਹਜ਼ਾਰ-ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਥੇ – ਰਾਤ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।