ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਹਰਿ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਬੋਲੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦਇਆਲੂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਚੰਚਲ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਅਰਥ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ? ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਅਸਲ ਦੋਸਤ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਦ, ਜੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਕਮਲ-ਯੋਨੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਲੋਕ ਇਕਾਂਤ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਮੰਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮੰਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਤੁਹਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧ੍ਰੂਵ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਖੇਤਰ ਕਿਸੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੇਵਲ ਸ਼ੰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਆਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੇ, ਉੱਥੇ ਨਾਂ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਰਤਨਾਂ ਜੜੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਲਾਲ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਐਸੇ ਦਰਪਣ ਸਨ, ਜੋ ਸਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਿਧ, ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗਣ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰੀ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਰਖਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰ ਗਈ—ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਕਿਹੜਾ ਅਚਰਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ? ਦੂਰੋਂ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਭਾ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਟਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਠ ਗਹਿਰਾ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੋਗੀਆਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰੇਕ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਤੋਂ ਹਿਲਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤੇ।