ਯਤੀ, ਹੰਸੀ, ਚਾਰੁਣੀ, ਵੋਧੂ ਅਤੇ ਪੰਚਸ਼ਿਖਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਾਕਸਕਾਰ, ਮਰੀਚੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ, ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਸਗਾ, ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਲੇਖਣਯੋਗ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਧਰਮ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਸਤਵਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗੁਲਾਬੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਨੀਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬੇਟਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਾੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਮਲਾ (ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ) ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਸਤਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਰਹਿਤ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁರುਸ਼ ਵੀਰਤਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਕਨਿਆਦਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ, ਸੱਪ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਣਾ ਵੀ, ਮਾੜੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਤੇਰੀ ਪਿਛਲੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਇਹ ਮਾਲਤੀ, ਜੋ ਮਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹੈ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" "ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪਸਿਆ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਗ੍ਰਹਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਪਣਾਵੇਂ; ਗ੍ਰਹਸਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਪੁੱਤਰ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਵਿਜੈ ਤਾਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਹਾਰ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇੱਕ ਦਇਆਲੁ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਂਗ ਛਣਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਪਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਦ ਦਾ ਬੀਜ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਾਂਗਾ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ (ਪਿਤਾ) ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।