ਇਹ ਕਥਾ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਰਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਵਾਣੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸਤੁਤੀ-ਸਤਰੋਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਭਰਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਨਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ—ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰਿਆ ਮਨ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇਕ ਪਲਕ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਰੇ ਚਲਤ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ—ਸਭ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹਾਦੇਵ ਆਦਿ ਵੀ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਵੈਦ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗੁਣਗਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਗਾ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੀ ਸਤੁਤੀ-ਸਤਰੋਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਦੁਰਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ—ਉਹ ਸਦਾ ਉਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੂਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਇਕੋ ਇਕ ਅਤੇ ਬੜੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸੀ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਪਰਮ, ਅਜਰ, ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਕਾਲਾ-ਵਰਨੀ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਦੇਵੀ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਹਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਰਤੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਸਭ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰ—ਮਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਬਾਸੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ—ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਬੀਜ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਵਿੱਚ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।