ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹਨ। 'ਸਨਤ' ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ 'ਕੁਮਾਰ' ਬਚਪਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੂਤਜੀ ਨੇ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਸੱਚਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਲੋਕ ਵੀ ਵੰਦਨਯ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੱਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜੀਊਂਦੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸਦੀ ਯਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕਰਤਾ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਬਦਨਾਮੀ ਆਈ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਮਿਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਪਿਤਾ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸਾਕਾ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—all in one—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਹੀ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਬੱਚੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ। ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੋਈ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਲਈ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਅਰਮਾਨ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਦੀ ਚਾਹਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਲ-ਘਾਤਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਕੁਲਟਾ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਸਾਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਚੰਗੀਆਂ, ਮਧਯਮ ਅਤੇ ਘੱਟ—ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਛੁਰੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੱਖ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸਕਾਰੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੇਹੱਦ ਨਿਡਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਪੁਰਖ ਦਾ ਵਾਸਨਾ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਖ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਛੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਮਲ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਗੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਕੀ ਖੇਡ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਵੱਧ ਮੋਹ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਵੱਧ ਲਗਾਵ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਜਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਸੁਖ ਹੈ? ਜਦ ਤੱਕ ਪੁਰਖ ਕੋਲ ਦੌਲਤ, ਜੋਸ਼, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਉਸਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਬੀਮਾਰ, ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਉਸਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਰਤੱਵ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ ਪ੍ਰਸਫੁਟਿਤ ਹੋਏ।