ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤਪੱਸਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਉਹ ਇਕੱਤਰ ਕਰਤਾ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ’ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਅਤਿ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਰੋਕਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਾਲਾਗ્નਿਰੁਦ੍ਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ?" ਫਿਰ, ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਅਤੇ ਤੀਸਰਾ, ਸਨਾਤਨ—ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਸਨਕ ਅਤੇ ਸਨੰਦ—ਇਹ ਦੋਨੋ ਆਨੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਸਨਾਤਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹਨ। ਸਨਤ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੁਮਾਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਭੇਜਿਆ, ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ। ਜੋ ਕੁਝ ਫ਼ਾਇਦੇਮੰਦ, ਸੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਦੀ ਲੌ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਤਪਾਦਕ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਰਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ।" "ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਨਿਰਭਯ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਪੂਰਵਜ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਮੰਨੀ। ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੱਤ, ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਇੱਛਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੁਣੇ, ਤਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਵਾਦ ਆਇਆ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ।" "ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੀ ਹੈ, ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਸਬੰਧੀ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵੀ। ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਅਗਿਆਨਵਸ਼ ਗਲਤ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਪਤਨੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਸਤੇ। ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਗ ਵਾਸਤੇ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਲਾਸਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕਲੰਕ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਲ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਉਹ ਕੁਲਟਾ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਾਵਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜੀਵ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।