ਧਰਮ ਸਦਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਰਮ ਲਈ ਕੋਈ ਲਗਾਅ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹ्मਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਧਰਮ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਮ ਦੀ ਵਾਮ ਭਾਗ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਨਿਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਸਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੱਤਝੜ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੰਝੂ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੰਗ ਘੂਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੌੰਦਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਣੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਰਾਧਿਆ। ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸਨੇ ਹਰ ਕਲਪ ਅਤੇ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਰਤਨ ਜੜੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਾਸ ਦੇ ਆਯੋਜਕ, ਅਤੇ ਰਾਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਰਾਸ ਨਾਚ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰਾਸ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਣੀ ਰੂਪ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਗੀਤ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਆਧੀਨ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਮਾਲਾ, ਕਮੰਡਲ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਆਸਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਚਨਾ ਲਈ ਰਚੇਤਾ ਹੈਂ, ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਸੰਹਾਰਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ ਝਪਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਤੇਰੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲਤ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ-ਯੋਗ ਅਤੇ ਸਦਾ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਨਾ ਹੀ ਵੈਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੁર્ગਾ ਜੀ, ਜੋ ਰਤਨ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਨੇ ਸਤੁਤੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਦੁργਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਕੋ ਅਦੁੱਤੀਅ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਰਮ, ਅਜਰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।