ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸ਼ੌਣਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੌਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੇਕਰ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਅਰਥ ਜਾਂ ਨਾਮਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।” ਸੌਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਰਦ ਪਿਆ। ਨਾਰਦ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।” ਸ਼ੌਣਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆ?” ਸੌਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।” ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਵੇਂ ਕਹਾਏ?” ਸੌਤੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਗੋਪਿਕਾ ਪੁੱਤ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਘਰ ਆਏ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੌਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮੰਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਪੁੱਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਪਰਮ ਧਨ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।” ਸੌਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਹ ਬਾਈ-ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—‘ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀ, ਰਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।’” ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਚਕਰਵਾਤੀ ਜੋਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਨਵ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਨਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮੋਤੀ ਦੀ ਲੜੀ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਚਲ ਲੀਲਾ ਦਾ ਆਸਥਾਨ, ਤ੍ਰਿਭੰਗੀ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਗਲ ਤੇ ਜੜਾਊ ਕੁੰਡਲ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚਮੇਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸਾਹੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸੇਵਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਪਰਸ਼, ਸਾਖੀ-ਰੂਪ, ਨਿਰਗੁਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੂਨਿਵਰ।