ਇੱਕ ਧਰਮਾਤਮਾ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਬੜੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੂਪ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਚੰਚਲ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲਈ ਰੋਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਸੂਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ।" ਹਰ ਥਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਦਾ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਦੀ ਭੇਟ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਸਤੇ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ, ਤਾਂ... ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਂ ਨਾਮਕਰਨ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।" ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਨਾਰਦ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਰਦ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆ?" ਸੂਤੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਫੇਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ?" ਸੂਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਉਮਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਗੋਪਿਕਾ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਗਰਮ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੌਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਇਸਤਰੀ ਤੁਰੰਤ ਵਿਣੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਵਿਣੂ ਮੰਤਰ ਜਪਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅਸ਼੍ਵੱਥ ਵ੍ਰਿੱਖ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ... ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ – ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਸੂਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਬਾਈਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਮਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।" "ਓਮ, ਸ਼੍ਰੀ, ਰਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਉੱਚਤਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ — ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਸ ਰੂਪ ਦਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੂਪ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ...