ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਸੌ ਤੋਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਮੁਹਰਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਖੈਰਾਤ ਕੀਤੀ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਰੀ ਦਾ ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਚੇਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਲੈ ਕੇ ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ ਬਦਰੀ ਨੂੰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਚੇ ਸੁਵਰਗ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਇਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਾਵਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ। ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, "ਮਾਂ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਇਸਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣੀ। ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਲੜਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਗੱਲਾਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਚੰਚਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਲੜਕਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਜਸ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਦੀ ਭੇਟ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ... ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੋ, ਚਾਹੇ ਅਰਥ ਰਾਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ।" ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੜਕਾ ਹੋਰ ਲੜਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੜਕਾ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।" ਫਿਰ ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਕਿਵੇਂ ਨਾਮਤ ਹੋਇਆ?" ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।" ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਕਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ?" ਸੌਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਦ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਦੇ ਗਲੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕਾ ਜਨਮਿਆ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਗੋਪ ਲੜਕਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹੋਣ। ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੌਥੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਇਸਤਰੀ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੀ ਗਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਲੜਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।