ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਬਾਰੇ ਗੰਭੀਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਰਪਿਤ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਅਰਪਣ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨ ਭੋਜਨ, ਨ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੰਨਾ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਵਾਂਗ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੀਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਲਾਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਦਰ-ਕਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੌਣਕ ਚੁਪ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਮੇਨਕਾ ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਇੱਕ ਚੁਤਕਾਰੀਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਜੋ-ਵ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਡਰੂਮਿਲਾ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੂਮਿਲਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਆ ਗਈ। ਡਰੂਮਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ, ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਨਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ। ਜਿਸ ਵੀ ਕੁੱਖ ਜਾਂ ਬੀਜ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਤਨ-ਮਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਡਰੂਮਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਭੈਂਸਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਕਬੂਤਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੋਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁਦਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਪਾਲ ਵਾਂਗ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਤਨ-ਮਯ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, "ਮਾਤਾ!" ਆਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਧਰਮਪਤਨੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸੁਭਾਗੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਗੱਲਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਿਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਸੰਬੰਧੀ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣਦਾ, ਉਹਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਦੀ ਭੇਟ ਚਾਹੁੰਦਾ।