ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਓ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਰੀ?” ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲਾਵਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।” ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਦਿਓ; ਜੋ ਨਾਰੀ ਆਈ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਕਸ਼ਯਪ—ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਤੂੰ ਡਰੁਮਿਲਾ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਿਨਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਪਤਨੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—” “ਪਿਤ੍ਰ-ਤਰਪਣ, ਯਜ, ਪਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਥੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਪਿਸਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੁਰੰਤ ਮਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ।” “ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ-ਹੀਣ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਦ੍ਰ-ਕਾਲਾਂ ਤਕ ਕਾਲਾਸੂਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰੀ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੌਨਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਨਕਾ ਉਸ ਪਥ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਉਹ ਅਵਰਨ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਰਜ-ਸ਼ੁਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਡਰੁਮਿਲਾ—ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਦੇ ਪਾਸ ਗਈ ਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਕਲਾਵਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰੁਮਿਲਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਡਰੁਮਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਾਰੀ, ਭਾਗਵਤੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਸ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਰਤਨ-ਮਯ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ।” “ਓ ਸੁਭਾਗੀ, ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਵਾਲਾ-ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਹਾਥੀ ਦਿੱਤੇ। ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ। ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਗਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਭੈਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਕਬੂਤਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੋਤੇ ਦਿੱਤੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡੀਆਂ ਤੇ ਸੋ ਵਾਰੀ ਸੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੋ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਅਣਗਿਣਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਰਿ-ਸਮਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬਦਰੀ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤਟ ਤੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਰਤਨ-ਮਯ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਦਾਸ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਲਈ, ਕਲਾਵਤੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ “ਮਾਤਾ!” ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।