ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਾਕੀ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਜਣਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ-ਯੋਗ ਇੰਨਾ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਕੂਬੇਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਗੰਧਰਵ ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਹਵਨਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਨੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ, ਗੰਧਰਵ ਉਪਬਰਹਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ। ਇਸ ’ਤੇ ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨਮੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਦੱਸੋ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਲਾਵਤੀ ਬੇਉਲਾਦ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਾਂਝ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਜ੍ਯੋਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਧਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਨਿਤੰਬ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਸੀ, ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਿੰਧੂਰ ਦਾ ਟਿੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਕਾਜਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਕਾਮ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕੌਣ ਹੈਂ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਲਾਵਤੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਦਿਓ; ਜੋ ਨਾਰੀ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਔਰਤ ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਡਰੁਮਿਲ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਜੇਕਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਪਤਨੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ, ਯਜਨਾ, ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿੰਡ ਤੁਰੰਤ ਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨ ਭੋਜਨ ਨ ਪਾਣੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਬਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਜੂਠੀ ਖਾਦੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੀਣ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਇੰਦਰ-ਕਾਲ ਤੱਕ ਕਾਲਾਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਚੰਡਾਲਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸਭ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਚੁੱਪੀ ਧਾਰ ਲਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੇਨਕਾ ਉਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਵਧੀ। ਉਧਰ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰਜ ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।