ਚੰਦਰਚੂੜ ਮਹਾਦੇਵ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਨੰਦੀਧਰ ਧਾਰੀ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਉਂ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਵਚ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਵਚ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦਬੁੱਧਿ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਰਖ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। "ਓਮ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਦਾ ਅਟਲ ਹੈ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਬੀਜ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖਜਾਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਨਰਕ ਰੂਪੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਉਹ ਹਿਮ, ਚੰਦਨ, ਚੰਬੇਲੀ, ਚੰਦਮਾ, ਜਲ-ਕਮਲ ਤੇ ਲੋਟਸ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ, ਚੰਦਮਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ—ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਾਵਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸীম, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਦਾ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ—ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ, ਜੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਕੈਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ, ਜੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਯਕੀਨ ਨਾਲ, ਤਪੇਦਿਕ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਰੋਗ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਵਿਜ, ਜੋ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁੱਧੀਹੀਨ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸੁਣੇ—ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇ—ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਲਭ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦਾ ਗਣ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸੰਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਦੀ ਨਿਰਜਨਤਾ ਵਿਚ ਬਿਤਾਇਆ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ— ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਗੰਧਰਵ ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਭੂਮੀ ਦੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਮਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵ ਉਪਬਰਹਣ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ।