ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭੀ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜੋ ਕਵਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ..." ਇਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜ਼ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਵਚ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਚ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਵਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ, ਸਿਧੀ, ਯੋਗ, ਤਪस्या ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ, ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਮੇਰੀ ਗਲ੍ਹ ਦੀ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਭ ਅੰਗਾਂ ਦੀ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਬਾਣ ਕਵਚ ਤੇਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਫਲ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਕਵਚ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਬੀਜ, ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਉਹ ਹਿਮ, ਚੰਦਨ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਫੁੱਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਹ ਹਵਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਮ ਹਨ, ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਭਾਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਬਾਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪੂਰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕੋੜ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਖੋਹ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭੀ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸ਼ਯਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਇਜਾਤੀ! ਜੋ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਯਮ ਨਾਲ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਮੂਰਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦਾ ਗਣ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।