ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। "ਐਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ" ਮੰਤ੍ਰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਦੋਨਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, "ਓਮ ਹਰਾਏ ਨਮਹ" ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਮਾਧਵ, ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਰਾਧਿਕੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਸਦਾ, ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਰਗਾ ਕੀਮਤੀ ਹੈ, ਦਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਤੀ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਠ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਸ੍ਵਾਹਾ।" ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਦੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ, ਸਭ ਹੋਮ ਤੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਓਮ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—" ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦ rar esh ਰੱਖਿਆ ਕਵਚ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਦੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਵਚ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਸਿੱਧੀ, ਯੋਗ, ਤਪ, ਅਤੇ ਸ਼ੌਰੀ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਭੂ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮੇਰੇ ਮੁਖ ਦੀ, ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਗਤਪਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਬਾਣ ਕਵਚ ਤੇਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" "ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—" "ਜੋ ਇਹ ਕਵਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੰਦਾ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸੌਤੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੀਠ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ: "ਓਮ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਤਪ ਦਾ ਰੂਪ, ਤਪ ਦਾ ਬੀਜ, ਤਪ ਦਾ ਧਨ ਅਤੇ ਰਤਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ। ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ।" "ਉਹ ਹਿਮ, ਚੰਦਨ, ਚੰਬੇਲੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਹਵਾ, ਕਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" "ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੀਮ, ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਣ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਤਮ-ਸਯੰਮੀ ਸੀ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਤੋਤ੍ਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕਦੇ ਵਸੀਠ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਢ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਦਰਦ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵਸੀਠ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੈ ਹਨ।