ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋੜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਅਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਵਰਸਾਈਆਂ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਉਪਬਰਹਣ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਤੇ 'ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿ्णੂ ਦਾ ਭਗਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਫਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਪਤਨੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਗੁਆ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਪ੍ਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦੌਲਤ ਪਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਚਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਤੁਤੀ, ਪੂਜਾ, ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਰੀਤ, ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਕਵਚ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਦੱਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ—ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੌਤੀ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਸੌਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਉਹੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। "ਓਮ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵਾਹਾ।" ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤਰ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਸੰਬੰਧੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋ ਧਿਆਨ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕਵਚ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ-ਪਾਵਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੈਨੂੰ, ਮਹੇਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ।" ਤਦ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲੱਭ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਬਣੋ। ਹੇ ਧਰਮ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ ਬਣੋ। ਹਰੀ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਅਤੇ ਇਸ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਦੇ ਪਾਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਿਧ ਰੱਖਿਆ-ਮੰਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਪ੍ਰਣਵ' ਅੱਖਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੇਰੇ ਦੋਵਾਂ ਕੰਨਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਤੇ ਹੇ ਹਰੀ, ਮੇਰੀ ਸਾਂਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਛੇ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ 'ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਯ ਸਵਾਹਾ' ਮੇਰੇ ਗਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ 'ਨਮੋ ਗੋਪਾਂਗਨੇਸ਼ਾਯ' ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ-ਕਵਚ ਸ਼ੌਨਕ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।