ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵ ਜਿਵੇਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਗੁਣ ਵੀ ਹੈ, ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ; ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ। ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ, ਤਪ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਸਭ ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਨੇਕ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਮਧੁਰਤਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹੈ, ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਗਵਾਲਾ-ਲੁਕ ਵਿੱਚ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਲਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਵੈਤ-ਦੀਪ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੰਗਲ ਦਾਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਅਣਟੁੱਟ ਬੀਜ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਅਪਹੋਚ ਅਤੇ ਅਸੰਲਗਨ ਹੈ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤਕ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹਨ। ਮੈਂ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨਾਰੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਪਰਮ ਤੋਂ ਪਰਮ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦਵਾਂ? ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵ-ਸਭਾ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੋੜਾ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਪਬਰਹਣ ਗੰਧਰਵ ਮੁੜ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਸ਼ੌਨਕ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਪੁਰਵਾਸੀ ਗਏ, ਉਹ ਮੁੜ ਪੁਰਵਾਸੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।