ਜਲਦੀ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਜਗਾਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ! ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ ਗਈ, ਓਸ ਥਾਂ ਇਕ ਬਾਲਕ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਸੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਮ੍ਰਿਤ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਪਾਚਕ ਅੱਗ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਮਾਤ੍ਰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮ੍ਰਿਤਕ ਉਠਿਆ ਨਹੀਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੀਆ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਅਲਿਪਤ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਹਰ ਕਰਮ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸਵੈੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਗੁਣ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਵੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਫਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਬੀਜ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਬੀਜ, ਹਰ ਕਰਮ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਆਪ ਹੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਸਵੈ-ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਤੇਜਸਵੀ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਨੇਕ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਲ-ਮਸਤੀ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਇਕਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਪਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੁਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪ ਉੱਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾਨਾ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦਾ ਅਨਾਦਿ ਬੀਜ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਉਹ ਅਲੱਖ, ਅਲਿਪਤ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ, ਚਾਰ-ਮੁਖੀ, ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ, ਛੇ-ਮੁਖੀ ਰੂਪ ਵੀ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਮੌਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਨਾਰੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇਥੇ ਸਤੁਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।