ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਭ ਸਤ੍ਯਾਰਥੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਨੋਰਥ ਹੈ। ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਸਦਾ ਸਾਥੀ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਪਰ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰਾਧਾ ਜੀ ਦੇ ਸਦਾ ਸਾਥੀ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਖੜੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਬ੍ਰਹਮ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਦੀਪਤਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾਓ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ (ਸ਼ਿਵ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮੰਡਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਚਨ-ਅਗਨਿ ਜਾਗ ਪਈ। ਵਾਯੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਲਾਸ਼ ਉਠੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਇੱਕ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਲਾਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਿਰਫ਼ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਨ; ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਤਾ, ਸਦਾ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਗੁਣ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਦੋਵਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ, ਤਪ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਇੱਕ ਚਕਰ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੰਸੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸੁੰਨ-ਸਮਾਧਿ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਗਵਾਲੇ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਵੰਸੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ੍ਰ ਦੀਪ (ਸ਼੍ਵੇਤ-ਦੀਪ) ਉੱਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਦਮਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੰਗਲਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ।